Soulmate

"Έχουν περάσει χρόνια απο τότε που πρωτομιλήσαμε .Υπέροχα χρόνια .
Μαζί γελάσαμε , μαζί κλάψαμε , κουτσομπολέψαμε .
Στην ουσία μαζί μεγαλώσαμε .
Ήσουν πάντα εκεί για μένα , όπως εγώ για σένα .

Ήθελα απλώς να σου πω ένα ευχαριστώ
για αυτές τις στιγμές που με έκανες να ξεκαρδιστώ στα γέλια ,
που εξαφάνησες την εφηβική μελαγχολία ,
που μας πέρασαν για εντελώς τρελές ,
και για τις φορές που η αγκαλιά σου ήταν ανοιχτή για να χωρέσει τους φόβους και τους αγωνίες μου.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου ,
όσα χρόνια και αν περάσουν .
Ο ώμος μου πάντα θα είναι στη διάθεση σου να στηριχτείς .
Γιατί μου χάρισες τις πιο ανέμελες , αθώες , αστείες , ντροπιαστικές  και υπέροχες στιγμές της ζωής μου ."

Σε μια φίλη.....

Το διάβασα σε ένα περιοδικό και ήλπιζα να το είχε γράψει μια φίλη , σαν κερασάκι στη τούρτα είχε το όνομα της ως υπογραφή ...
Εύχομαι να τον είχε γράψει για μένα , αν όχι της το αφιερώνω εγώ ...

Νοσταλγία

Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι στο χθες , ένα χθες τόσο διαφορετικό απο το σήμερα .
Χρόνος ήταν και τότε χρόνος και τώρα αλλά που γυρίζει διαφορετικά .
Άλλες φωνές , άλλες μορφές ...
Η αγάπη δεν είναι αρκετή και γυρίζουμε πίσω και ξανά μπρος και ξανά πίσω ...

Είναι κάτι απογεύματα που θυμάμαι στου Ζωγράφου και μου λείπουν , τότε που φυσούσε λίγο και τα ψάρια διψούσαν στο βυθό τους , τότε που η φωτιά είχε ανάψει και έκαιγε δυνατά .
Άγχος , αγάπη μα πάνω απο όλα ευτυχία και ανυπομονησία για το καινούριο .
Ποτέ δεν καθόμασταν ...

Όχι δεν αγαπώ το παρελθόν τους ανθρώπους του τότε νοσταλγώ .
Ένα καλοκαίρι που είχε κρατήσει μόνο 15 μέρες ή 3 χρόνια .
Αναρωτιέμαι πως μερικοί άνθρωποι ζουν κενοί απο συναισθήματα ,
πως αντέχουν στο να αλλοιώνονται στο καιρό .

Η φωτιά αυτή έσβησε , ούτε σπίθα δεν έχει μείνει μα ούτε και κάρβουνα αναμμένα
μόνο λίγη στάχτη που και αυτή θα χαθεί στον άνεμο , πεταλούδες γίναμε και πετάξαμε  .
Δεν μ'αρέσει αλλά έτσι γίνεται μερικούς χωρισμούς δεν τους ξεπερνάς ποτέ .
Δεν αναφέρουμε στους χωρισμούς μιας απλής σχέσης .

Καινούργιες φωτιές έχουν ανάψει και οι φλόγες τους είναι πιο δυνατές .
Ίσως κάποια μέρα χαθούν και αυτές .
Έτσι είναι η ζωή , που λένε , γυρίζει ο τροχός  ποτέ δεν μένει σταθερός .
Μα μέσα μου φοβάμαι οτι ζω κρυμμένη στις στιγμές . 

Ο. Ελύτης, «Άνεμος της Παναγίας»

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια

Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!
Ώρα της νύχτας! Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γης
Γυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων
Γεύτηκες τα πικρά χαλίκια στους βυθούς του ονείρου
Την ώρα που τα σύννεφα λύσανε τα πανιά
Και δίχως ήμαρτον κανέν’ από την αμαρτία χαράχτηκε
Στα πρώτα σπλάχνα του ο καιρός. Μπορείς να δεις ακόμη
Πριν από την αρχική φωτιά την ομορφιά της άμμου
Όπου έπαιζες τον όρκο σου κι όπου είχες την ευχή
Εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας!