Ο. Ελύτης, «Άνεμος της Παναγίας»

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια

Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!
Ώρα της νύχτας! Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γης
Γυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων
Γεύτηκες τα πικρά χαλίκια στους βυθούς του ονείρου
Την ώρα που τα σύννεφα λύσανε τα πανιά
Και δίχως ήμαρτον κανέν’ από την αμαρτία χαράχτηκε
Στα πρώτα σπλάχνα του ο καιρός. Μπορείς να δεις ακόμη
Πριν από την αρχική φωτιά την ομορφιά της άμμου
Όπου έπαιζες τον όρκο σου κι όπου είχες την ευχή
Εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας!

Κανείς δεν είναι για κανέναν

Είμαι εδώ μόνο για μένα , έτσι και αλλιώς μόνο εγώ με καταλαβαίνω .
Πάντα μόνη μου ήμουν , μην μου πεις για φίλους !
Δεν υπάρχουν , αγκαλιές ψεύτικες που δύουν σαν τα δειλινά .
Αν τις πιστέψεις ίσως λάμψουν για λίγο και ύστερα πάλι θα έρθει το σκοτάδι .

Ψίθυρους θα ακούς μα κανείς δεν θα έχει μείνει γιατί απλά ποτέ δεν ήταν εκεί για σένα .
Εσύ ναι εκεί ήσουν οι φιλίες και οι φίλες ήταν μετέωρες .

Θα μου πεις έχεις οργή ...
Θα μπορούσα να πω ψέματα , αλλά δεν θα πω .
Ναι έχω ! Πολλή οργή !! Μεγάλη οργή !
Όταν σε χρησιμοποιούν έτσι νιώθεις .

Μα που να τα πεις ?
Κανείς δεν ακούει !
Εσύ ήσουν πάντα εκεί !
Εκείνοι ποτέ ...

Αυτός είναι ο καημός μου...όλο λες δεν θα ξαναπιστέψεις και όλο πέφτεις στην παγίδα .

Ίσως οι άνθρωποι δεν αξίζουν,  ίσως σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους .
Για'αυτό και ερωτεύονται , εξάλλου τι είναι ο έρωτας ; ΕΓΩΙΣΜΟΣ
Ενώ η αγάπη αυταπάρνηση (μου το έχει πει φίλη )

Κανείς δεν είναι για κανέναν και ας παλεύεις για όλους .

Τελικά η αγάπη με το μίσος δεν απέχουν , λεπτά είναι τα όρια , όπως πάντα ...
Ας αγαπώ να μισώ μήπως δω κάτι το διαφορετικό .

Καληνύχτα !

Χειμωνανθός

 Για σένα που ξέρω πως ποτέ δεν ακούς

"Φθινόπωρο στον έρωτα απόψε ανατέλλει
αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνά
κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο
σαν κάρβουνο αναμμένο η ομορφιά πονά

Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ΄ της καρδιάς τ΄ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
Σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει
Αέρας μου σφυρίζει . Αν έρθεις μην αργείς

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός.
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα.
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως

Η αγάπη φόβους και όνειρα δειπνά προτού ραγίσει
Στου πόνου το ξωκκλήσι αγιάζει η ερημιά
Κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
το φως πριν βασιλέψει ,θα σ' αρνηθώ ξανά

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως »