Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

Κανείς δεν είναι για κανέναν





Είμαι εδώ μόνο για μένα , έτσι και αλλιώς μόνο εγώ με καταλαβαίνω .
Πάντα μόνη μου ήμουν , μην μου πεις για φίλους !
Δεν υπάρχουν , αγκαλιές ψεύτικες που δύουν σαν τα δειλινά .
Αν τις πιστέψεις ίσως λάμψουν για λίγο και ύστερα πάλι θα έρθει το σκοτάδι .

Ψίθυρους θα ακούς μα κανείς δεν θα έχει μείνει γιατί απλά ποτέ δεν ήταν εκεί για σένα .
Εσύ ναι εκεί ήσουν οι φιλίες και οι φίλες ήταν μετέωρες .

Θα μου πεις έχεις οργή ...
Θα μπορούσα να πω ψέματα , αλλά δεν θα πω .
Ναι έχω ! Πολλή οργή !! Μεγάλη οργή !
Όταν σε χρησιμοποιούν έτσι νιώθεις .

Μα που να τα πεις ?
Κανείς δεν ακούει !
Εσύ ήσουν πάντα εκεί !
Εκείνοι ποτέ ...

Αυτός είναι ο καημός μου...όλο λες δεν θα ξαναπιστέψεις και όλο πέφτεις στην παγίδα .

Ίσως οι άνθρωποι δεν αξίζουν,  ίσως σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους .
Για'αυτό και ερωτεύονται , εξάλλου τι είναι ο έρωτας ; ΕΓΩΙΣΜΟΣ
Ενώ η αγάπη αυταπάρνηση (μου το έχει πει φίλη )

Κανείς δεν είναι για κανέναν και ας παλεύεις για όλους .

Τελικά η αγάπη με το μίσος δεν απέχουν , λεπτά είναι τα όρια , όπως πάντα ...
Ας αγαπώ να μισώ μήπως δω κάτι το διαφορετικό .

Καληνύχτα !


Κυριακή 20 Μαΐου 2012

Χειμωνανθός

 Για σένα που ξέρω πως ποτέ δεν ακούς






"Φθινόπωρο στον έρωτα απόψε ανατέλλει
αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνά
κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο
σαν κάρβουνο αναμμένο η ομορφιά πονά

Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ΄ της καρδιάς τ΄ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
Σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει
Αέρας μου σφυρίζει . Αν έρθεις μην αργείς

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός.
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα.
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως

Η αγάπη φόβους και όνειρα δειπνά προτού ραγίσει
Στου πόνου το ξωκκλήσι αγιάζει η ερημιά
Κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
το φως πριν βασιλέψει ,θα σ' αρνηθώ ξανά

Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ΄ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως »

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

Τικ - Τακ


Η ζωή δεν χωράει σε ρολόγια και μετριέται με στιγμές
Αυτό όμως το γαμημένο το τικ τακ μας έχει γαμήσεις τις ζωές !!

Είναι εκει πάντα και χτυπάει με ακρίβεια δευτερολέπτου .
όταν λεμε οτι πονάει , πονάει !!

Δεν πειράζει θέλουν να μας ελέγχουν !
Και ας μας σκίζουν στον εγκέφαλο !
Εμείς θα είμαστε εδώ και αν όχι σε αυτη την ζωη στην άλλη μεσα σε ωραίο κήπο .